Drie weken geleden sprak Gerard Bodifee -hier in de H. Familiekerk- over hoe het allemaal begon. Over oermassa, energiekernen, de grote knal, het dynamisch heelal. De wetenschap probeert volgens bewezen fysische en chemische processen de waarheid te achterhalen, waarvan wij, mensen, het gevolg zijn... Het is een waarheid die ons iets kan leren over ons bestaan: namelijk dat het leven op deze planeet een toevalligheid is, dat gij en ik een toevalligheid zijn. Meer duiding mogen we van de wetenschap niet verwachten. Zij die enkel waarde hechten aan de wetenschap, moeten er maar mee leven dat dit alles is. Maar ik vraag me af: "Is ons leven dan tevergeefs?"
Gelovigen, en ik ben ervan overtuigd dat bijna alle mensen gelovig zijn in brede zin, kunnen niet leven met de zinloosheid van het bestaan. Het leven is niet tevergeefs. Elke gelovige geeft op een of andere manier zin en betekenis aan het leven. Het leven krijgt een bestemming. Alsof er een stem in ons roept en een diep verlangen wekt. Wij zijn bestemd voor elkaar, om de schepping te voltooien, om vrede en rechtvaardigheid te realiseren in de wereld. Om dat te kunnen doen, is er slechts een ding nodig: LIEFDE! Enkel liefde kan onze wereld redden. Liefde voor elkaar, liefde voor de schepping, een onbaatzuchtige, gevende, trouwe en lankmoedige liefde. Goddelijke liefde.
Met Pasen vieren we dat die liefde weer is opgestaan. Want dan gedenken we een man uit een onooglijk dorpje in een uithoek van het Romeinse Rijk, zowat tweeduizend jaar geleden. Die -zoals Petrus vertelt in de eerste lezing- weldoende rondging. Die getoond heeft wat liefde is. Meer nog: die 'liefde was'. Die mensen zo liefhad dat ze konden opstaan en het leven terug aandurfden. Die zijn vrienden zo liefhad, dat hij brood nam en het brak, om te tonen hoe wij moeten breken en delen onder elkaar. Die uit vrije wil gekozen heeft om zich niet terug te trekken als het te benauwd werd. Die geslagen werd met vuist en zweep, bespuwd en bespot, vernederd en veroordeeld tot de dood. De dood van een slaaf, op een marteltuig, een kruisdood. Die ervan overtuigd was dat zijn dood niet tevergeefs was. Die wist dat, door deze weg te gaan tot het einde toe, wij dan pas zouden begrijpen dat God er altijd is, ook in lijden en stervenspijn, ook in eenzaamheid. Dat God ons altijd graag blijft zien. Dat God liefde is.
Broeders en zusters in Christus,
In het evangelie was het duidelijk te horen: "Toen de vrouwen terugkwamen van het lege graf, geloofden de apostelen niet dat Jezus was opgestaan. In hun ogen was dat onzin." Het paasmysterie is inderdaad iets ongerijmd, iets dat niet kan. Wetenschappelijk is het totaal onmogelijk: een gestorvene kan niet opnieuw gaan leven. Een dood lichaam kan niet opstaan, wandelen, eten en spreken. Dood is dood. Maar de wetenschap schiet hier weer ruimschoots tekort. Het geloof spreekt een andere taal. Een taal van goedheid en verlangen, een taal van troost en hoop, een taal van liefde.
Om de verrijzenis van het lichaam te kunnen verstaan, neem ik een gedachte van Paulus. Als gemeenschap van gelovigen die Jezus willen volgen, zijn wij allen tezamen het lichaam van Christus geworden, ieder met zijn talenten en gaven. En de Heer is de kern, een kloppend hart; Hij is de bron van liefde en hoop in deze gemeenschap. Die liefde doordringt ons allemaal, zoals het bloed van het hart tot in de uiterste lichaamsdelen stroomt. Die liefde voor elkaar wordt levend, en ze verrijst telkens opnieuw met Pasen.
Laat dan aan elkaar en aan de wereld zien dat wij een gemeenschap van liefde zijn. Laten ons allemaal meewerken in die liefde. Laten wij in deze tijd tonen dat Jezus' dood niet tevergeefs was. Dat Hij voortleeft in ons hart. Dat Hij ons graag ziet, en dat we ons geliefd weten door Hem. Dan kunnen we vanuit die liefde, die er al was vóór het allemaal begon, niet alleen weten wat goed is, maar vooral het goede dóen aan elkaar. Dat is onze opdracht: dat we elkaar liefhebben zoals Hij ons heeft liefgehad.
Zalig Pasen - Christus is verrezen, alleluia!
Luc Van Hoof